"გამჭყიპველი" წურბელების ზეიმი.

წავიდა, დაგვტოვა და სამუდამოდ გაგვეცილა, გზა დაუთმო ახალს, თუმცა გაურკვეველია რამდენად კარგს და სარგებლის მომტანს. მაგრამ მე მაინც გამიტყდა, გამიტყდა ის რომ "წასვლის და ახლის ჩანაცვლების" ერთადერთ დღეს, "პატიმრულ" რეჟიმს მიმსგავსებულად გავატარე. ამ ყველაფერს ისიც ემატება რომ ფიზიკურმა მავნებელმაც იჩინა თავი, მიტევს და მაზიანებს. თუმცა ფიზიკურ მავნებელზე უფრო მკვეთრად და მავნებლურად ფსიქოლოგიური და მორალური იერიშები მიპყრობენ, იყენებენ უსიამოვნო მარწუხებს, რაც ძალიან მაწუხებს...
ასევე "ამბობენ" ყველაზე დიდი მონატრება და სიცარიელე მაშინ გეუფლება, როდესაც მის გვერდით ხარ მაგრამ მისი სიახლოვის უფლებას მაინც ვერ ჰპოვებო...
ჰაჰ, ჯანდაბა, დავიჯერო ვიმსახურებ სიტყვა "ამბობენ"-ს პირველ პირში რომ ვიძახი უკვე?

ცხოვრების ხე!

მონატრებული გამარჯობა ჩემს მიერ პატივისცემით თვალით დანახულო საზოგადოებავ!
ეხლა ისეთი შეგრძნება მაქვს თითქოს ცხოვრების 30 დღე წამართვეს, ვგულისხმობ ყოველდღიური ცხოვრების 30 დღეს, ვინაიდან და რადგანაც ყოველი გათენებული დილა, ზუსტი ანალოგი იყო მისი წინამორბედი გათენებული დილისა, განსხვავებას ვერ ვნახულობდი, ფაქტობრივად 1 დღე 30ჯერ გამამეორებინეს. გამოგიტყდებით, თუმცა რა საჭიროა სიტყვა "გამოგიტყდები-ს" გამოყენება, მე ხომ ისედაც ვამბობ ჩემს სათქმელს. სათქმელს რომლის დასაწყისიც იყო საოცრად რთულად მოსაჩვენებელი, ალღო აუღებელი და რეჟიმში ჩაუჯდომელი, თუმცა ეს მართლაც რომ დედა "გაჟიმული" დრო ხომ ყველაფრის ათვისების ხელშემწყობია და არც ჩემს შემთხვევაში დააყოვნა და დროთა განმავლობაში შემაჩვია, ან უბრალოდ უფრო "იოლად" მომაჩვენა და გონებაში DELETE მისცა ფიქრებს, რომლებსაც დასაწყისში ვყავდი მოცული, "30 დღიანი ერთი და იგივეობის დასაწყისში"!
როდესაც ცხოვრების ამ ეტაპს მივადექი, საკუთარი თავი შევადარე ხის სულ ქვედა ტოტზე ხელებით დაკიდებულ პიროვნებას  და უდიდესი ალბათობა არსებობდა იმისა რომ ხელი გამეშვებოდა და "დედამიწაზე" დავეცემოდი, რაც იქნებოდა არაფრის მომცემი და მცირედით, სირცხვილის გრძნობის მომტანიც, ამიტომ ყოველგვარ ღონეს ვხმარობდი, საკუთარ თავს, თავს ვესხმოდი და ვაიძულებდი, გამოეჩინა ინიციატივა და გასჩენოდა სურვილი "ტოტზე" ასვლისა, ამას კი "სიტყვების თამაშით" ჩავუყარე საფუძველი:
"ვზივარ ეხლა ჩემთვის,
გონებაში მშვიდი ემოციაც მერთვის,
გავყურებ საოცრად საოცარ სახეებს
იმედია თავს გავართმევ წინდაგებულ მახეებს,
შევისრუტავ რთულად მოსაპოვებელ სიმშვიდეს,
რომელიც სხეულის სისტემას დამიმშვიდებს,
ვეცდები მოვახერხო თავში აზრების სწორად გაწყობა,
შემდეგში რომ დამეუფლოს კარგი განწყობა!"
შედეგად კი ის მივიღე რომ ახლა უკვე კიარ ვკიდივარ, არამედ "ტოტზე" ვზივარ და ვცდილობ შემდეგ "ტოტს" დავეკიდო და "კენწეროს" მივაღწიო, ამბობენ მანდ სილამაზე და "სუფთა ჰაერიაო", თუმცა ის არ უნდა დამავიწყდეს რომ "კენწეროთი" დაბრმავებულმა, პირველივე "ტოტიდან" არ გადავვარდე, რადგან ბედის ირონია ისაა რომ "ხეზე" ყველა ტოტი "ტაოტიანია"!

დაღლილობის შემკავებელი ბაწარი ვინმემ გადამაჭრევინეთ!

დავიღალე, საოცრად დამღლელ დაღლილობას ვგრძნობ, ვგრძნობ მთელი სხეულით მთელს სხეულში. ღრმა წყურვილი გამიჩნდა ატმოსფეროში ვარდნისა და ჰაერის სხეულზე შეგრძნების. მინდა რომ ვვარდებოდე და არ ვეცემოდე. დავარდნის მომენტში წარმოქმნილი სხეულის სიმსუბუქით მინდა ვისიამოვნო და მინდა ძალიან, ძალიან დიდხანსაც რომ გასტანოს... რაღაცაში მინდა ჩავეფლო, ისეთში რაც მთლიანად შემომსაზღვრავს, დაღლილობას გამომწოვს და ისეთ ქანდაკებას დამამსგავსებს, რომელსაც ეს ესაა შემქმნელმა ტალახი მოაშორა და პირვანდელი ლამაზი სახე დაუბრუნა!

ღირსეული შედეგი!

შევხვდი, პირისპირ დავუდექი და თვალი გავუსწორე. უნდა ვაღიარო რომ ბევრ საკითხში დამჩაგრა, დამჩაგრა დამსახურებულად. თუმცა ძალები და შემართებები მოვიკრიბე და მეც შევუტიე, შეძლებისდაგვარი იერიში მივიტანე და იმ სახის შთაბეჭდილება დავტოვე "მასში", რა სახის შთაბეჭდილების დამტოვებლის პიროვნებასაც ვხედავ საკუთარ თავში. შედეგი? შედეგი 50/50ზე, ვერ დავჯაბნე და შემაწუხებელი ზეგავლენა ვერ ვიქონიე, თუმცა თავადაც ვერ მაჯობა, იგრძნო რომ არაფრის წარმომადგენელი არ ვიყავი, ეს კი სასიამოვნოა. თუ ოდესმე შედგება მეორე რაუნდი, ჩათვალოს რომ დამარცხების გემოს გასინჯავს. და იცით რატომ? იმიტომ რომ მე, მე ადამიანი ვარ! ის კი მხოლოდ და მხოლოდ ადამიანის ფანტაზიის ხორცშესხმაა, ფანტაზია კი ადამიანს ვერ გააკონტროლებს, რადგანაც ფანტაზიებს ხომ თავად ჩვენ ვქმნით, ვიგონებთ და ვაკონტროლებთ. :)

მე vs ისინი.

გისმენთ!
თქვენ ხაართ? მკითხა მან, "მკითხველმა".
დიახ, მე ვარ. ვუპასუხე მე, "მპასუხელმა".
მისგან კი ის მოვისმინე, რაც ცოტა არ იყოს "შემფორიაქებელია" და რამდენიმე გრამით "ამღელვებელი" კიდევაც. რადგანაც მისგან მოსმენილმა, ჭეშმარიტად შთამაგონა რომ საკითხი ჩემს შესაძლებლობებს გამოააშკარავებდა, ჩემს ნამდვილ სახეს დაინახავდნენ, სრულად გამაცნობიერებდნენ და იმ "იდუმალებას" წამართმევდნენ, რაც აქამდე უამრავი მოშველიებული ხერხითაც კი ვერ მოიპოვეს...
მათ შენობასთან რომ მივალ, მარჯვენა ხელს გულს "წავუთათუნებ", თავდაჯერებულად გავიღიმებ და ვიტყვი: მე ჩემს "სამეფო" ტრაკზე მკიდია თუ რა მომიმზადეთ, თავს უფლებას არ მივცემ რომ ჩემი "გაუმკლავებლობა" გაგრძნობინოთ. თქვე, თქვე ჩემნაირნო!

"ირონიული" სიბრაზე!

ვზივარ და გამცინებია. რადგანაც მივხვდი რომ "იმას" ვითხოვ "იმისგან" "რასზეც" მას წარმოდეგენა არა აქვს, არც კი იცის არსებობს თუ არა, ღმერთო ჩემო,  წარმოსახვაც არ მქონია  ამ დონის აზროვნების სულიერიც თუ არსებობდა. არ არსებობს წინადადება რომელსაც თავისი "დეგრადირებული" შეხედულებებით არ შეაფასებს, ყოველთვის აქვს პასუხი მაგრამ "საგამღიმებლო" მხოლოდ და მხოლოდ ისაა რომ პიროვნებას მხოლოდ ადამიანის ვიზუალი აქვს და შიგნით "გაუპატიურებული" აბორიგენია!
მინდა ვიყო ზევსი რომ "ღმერთულად" დავსაჯო!

საზოგადოებაში ავი "ცუგაა"!

საოცარია! ამბობენ დანახული დაიჯერება, გაგონილს სულელები (ანუ "გამგონელები") იჯერებენ, თუმცა ამ შემთხვევაში, ვუყურებდი და მაინც არ მჯეროდა. პიროვნება, საზოგადოებრივი ადამიანის "ტყავიდან" იყო გამომძვრალი და "არასაზოგადოებრივ" "ტყავში" იყო ჩაფლული.  სრულად გარშემორტყმულ მდგომარეობში იყო. "გაავებული" იყო და ახლომყოფებს, საკუთარ ბინძურ კბილებს უსვამდა, თრგუნავდა, ნერვს უკლავდა და ფსიქოლოგიურად ჭყლიტავდა. საბედნიეროდ გამოჩნდა პატრონი მომთვინიერებელი და მისი "არასაზოგადოებრივ" "ტყავში" მყოფი "ცუგა" დაუყოვნებლივ დაუბრუნდა პირვანდელ სახეს. შეწყდა მისი "უარყოფითობაც" და "ცისარტყელასავით" ლამაზი "შვების" აურას მიეცა გასაქანი რომ არემარეს "შეფრქვოდა"!
"გულისდამწყვიტელობაა" ამ სახის "ცუგების" არსებობა... რომ შემეძლოს "სააქიოს" დავატოვებინებდი!